Hideo Nakata'nın yönettiği 2002 yapımı Dark Water (Honogurai mizu no soko kara), modern Japon korku sinemasının önemli örneklerinden biridir. Film, boşanma sürecindeki Yoshimi Matsubara'nın küçük kızı Ikuko ile birlikte eski ve bakımsız bir apartman dairesine taşınmasını konu alır. Bu taşınma, hayatlarını düzene sokma çabası gibi görünse de, kısa sürede ürkütücü bir gizeme dönüşür. Yukarıdaki boş daireden gelen inatçı bir su sızıntısı, apartmanın rutubetli ve kasvetli atmosferiyle birleşerek gerilimi tırmandırır.

Hitomi Kuroki, Yoshimi rolünde, tek başına çocuğunu büyütme mücadelesi veren ve giderek artan paranoyak halini son derece inandırıcı şekilde yansıtıyor. Küçük kız Ikuko'yu canlandıran Rio Kanno da doğal performansıyla filmin yürek burkan tarafına katkıda bulunuyor. Filmin asıl başarısı, doğaüstü korku öğelerini, bir annenin psikolojik çöküşü ve geçmişle hesaplaşma temalarıyla ustalıkla harmanlamasıdır. Su, sadece fiziksel bir tehdit değil, bastırılmış travmaların ve kayıpların metaforu olarak kullanılır.

Nakata, Ringu (Halka) filmiyle tanıdığımız gerilim anlayışını burada daha dramatik ve duygusal bir zemine taşır. Görsel olarak kasvetli renk paleti, sürekli yağan yağmur ve loş mekanlar, izleyiciyi baştan sona bir huzursuzluk hissine mahkum eder. Sıradan bir apartman hayatının içine sinsice sızan korku öğeleri, gündelik yaşamın ne kadar kırılgan olabileceğini gösterir. Dark Water, sadece jump-scare'lara dayanmayan, atmosferik gerilimi ve psikolojik derinliği ön planda tutan bir korku filmi arayanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir yapım. Anne-çocuk ilişkisinin hassas portresi ile doğaüstü korkuyu birleştiren bu film, izleyicide uzun süre silinmeyecek bir etki bırakıyor.