Jacques Tati'nin 1967 yapımı başyapıtı Playtime, sıradan bir komedinin çok ötesine geçen, modern hayatın ve teknolojinin insan üzerindeki etkilerini mizahi bir dille ele alan bir film. Tati, hem yönetmen hem de başrolde yer aldığı bu eserde, unutulmaz karakteri Mösyö Hulot'yu, cam ve çelikten oluşan yüksek teknolojili, steri̇l bir Paris'te dolaşırken izletiyor. Film, bir grup Amerikalı turistin şehir turuyla paralel ilerleyen olay örgüsünde, özellikle henüz tamamlanmamış bir gece kulübü/restoranın açılış gecesinde yaşanan kaotik ve komik durumlara odaklanıyor.

Tati'nin yönetmenliği, diyaloglardan çok görsel şakalara, mimik ve mimariye dayanıyor. Geniş açılı çekimler ve derin odak kullanımıyla, seyircinin karedeki her detayı keşfetmesini sağlıyor. Her izleyişte fark edilebilecek ince esprilerle dolu bu kompozisyonlar, filmin neden bir görsel komedi şaheseri olarak kabul edildiğini açıkça ortaya koyuyor. Oyunculuklar, özellikle Tati'nin kendisinin fiziksel komedi performansı, minimal ve zarif; karakterler modern dünyanın içinde kaybolmuş, naif figürler olarak son derece inandırıcı.

Playtime izlenmeli çünkü yalnızca güldürmekle kalmıyor, aynı zamanda modernite, yabancılaşma ve insani bağlantılar üzerine derin ve evrensel bir yorum sunuyor. 155 dakikalık süresiyle adeta bir şehir senfonisi niteliğinde olan film, geleneksel anlatı yapılarını reddederek seyirciyi aktif bir gözlemciye dönüştürüyor. Eğer akıllı, zarif ve zamansız komedilerden hoşlanıyorsanız, bu Fransız-İtalyan ortak yapımı, Türkçe altyazı seçeneğiyle mutlaka izleme listenizde olmalı. Görsel zekası ve teknik ustalığıyla sinema tarihinde özel bir yere sahip olan Playtime, her seyirciye farklı bir deneyim vaat ediyor.